Wyrok przeciwko RP w sprawie C-492/07 (brak transpozycji dyrektywy ramowej)

Trybunał Sprawiedliwości stwierdził: "Nie dokonując prawidłowo transpozycji dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), a w szczególności jej art. 2 lit. k) dotyczącego pojęcia „abonent”, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy". Chodzi o definicję pojęcia "abonent", znadjującą się w ustawie Prawo telekomunikacyjne.

Tak brzmi sentencja Wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Piąta Izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie C-492/07. Dyrektywa, o którą chodzi, to dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa). Komisja zarzuciła Rzeczpospolitej Polskiej, że definicja "abonenta" została w polskiej ustawie Prawo telekomunikacyjne sformułowana "niekorzystnie":

Zdaniem Komisji polskie przepisy – w zakresie, w jakim przewidują, że „abonentem” w rozumieniu dyrektywy ramowej może zostać tylko osoba, która zawarła umowę „w formie pisemnej” – wykraczają poza wymogi tej dyrektywy i pozbawiają osoby, które nie zawarły umowy w takiej formie, określonych uprawnień przyznanych im przez dyrektywy o łączności elektronicznej. Do uprawnień tych należą w szczególności:

• wymienione w art. 25 dyrektywy 2002/22 uprawnienie do umieszczenia swoich danych w publicznie dostępnym spisie abonentów;
• przewidziane w art. 7 dyrektywy 2002/58 prawo do otrzymywania rachunków, które nie są szczegółowe;
• przewidziana w art. 8 dyrektywy 2002/58 możliwość zablokowania, w sposób prosty i wolny od opłat, wyświetlania identyfikacji rozmów przychodzących przy poszczególnych połączeniach telefonicznych oraz możliwość zablokowania wyświetlania identyfikacji rozmów przychodzących i odrzucenia rozmów przychodzących;
• wymieniona w art. 11 dyrektywy 2002/58 możliwość zablokowania automatycznego przekazywania połączeń przez stronę trzecią do terminala abonenta;
• określone w art. 12 dyrektywy 2002/58 prawa dotyczące spisów abonentów oraz
• przewidziane w art. 13 dyrektywy 2002/58 prawa w zakresie komunikatów niezamówionych.

Sprawa głównie dotyczy usług pre paid (chodzi o użytkowników kart przedpłaconych, którzy nie zawierają umowy "na piśmie").