Know-how i opodatkownie transferu wiedzy

Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się kwestią transferu technologii. Stwierdził m.in., że obowiązkiem podatnika było zadbanie o precyzję sformułowań w umowie, oraz że z umowy wynikało, że chodzi o transfer technologii (sygn. FSK 2077/04).

Rzeczpospolita: "Zakup wiedzy pozwalający nabywcy na poprawę jakości jego produktów musi być opodatkowany. W grę wchodzi bowiem umowa o tzw. know-how, zwłaszcza jeśli przekazywane informacje są objęte tajemnicą. Taki jest sens wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września".

Jak widać problem kontraktów związanych z ujawnianiem pewnych tajemnic (a pamiętajmy, że te tajemnicy, w tym know-how, są uznane za kategorie tzw. własności intelektualnej) pojawiły się również w polskiej praktyce prawnej. Z jednej strony mamy umowę polegającą na świadczeniu pewnych usług (kontrahent, albo jego pracownicy wykonują pewne usługi, z drugiej strony ważnym czynnikiem jest zachowanie w tajemnicy pewnych informacji stanowiących istotę umowy.

Definicję know-how zawiera rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 772/2004 z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 1 traktatu europejskiego dotyczącego transferu technologii. Te praktyczne informacje składające się na know-how powinny być utrwalone na jakimś nośniku. Jeśliby przyjąć, iż bez nośnika, na którym zapisane byłyby te wszystkie usprawnienia nie ma transferu technologii a jedynie jakaś usługa niezwiązana z przepływem know-how. W opisanym wyżej przypadku sądy uznały jednak, że kontrakt w tym zakresie trzeba interpretować. Z tego konkretnego kontraktu wynikało, że chodzi o transfer wiedzy, nawet, jeśli nie było tam jakiegoś nośnika, na którym usprawniające produkcję pieczywa tajne informacje zostały przekazane pomiędzy kontrahentami.

W umowach know-how chodzi mniej więcej o to, że jedna strona przekazuje drugiej pewien opis procesu technologicznego czy organizacyjnego za wynagrodzeniem (stwierdza przy tym, że do niej należą prawa, a samo przekazanie nie narusza praw osób trzecich). Druga strona zobowiązuje się do zachowania w tajemnicy przekazywanej wiedzy. Obie strony mogą dodatkowo umówić się na wykonanie innych jeszcze czynności (np. mogą stwierdzić, że będą współpracować w przyszłości, że będą informować się o udoskonaleniach poczynionych podczas wdrażania opisu przekazanego procesu we własnej organizacji, może też chodzić o szkolenia personelu partnera biznesowego, lub przeprowadzenie audytu). Warto też zagwarantować sobie w takiej umowie jakieś mechanizmy skalujące, np. że w wyniku wdrożenia jakiegoś rozwiązania technologicznego uzyska się takie a nie inne efekty. Gdyby kontrahent nie uzyskał takich parametrów, o jakich twierdzi strona przekazująca technologię – mogłyby powstać określone w umowie skutki.